ای دل! تو چه می کنی؟ می روی یا می مانی؟ داد از آن اختیار که تو را از حسین (ع) جدا کند!

رفت و برنگشت و این رسم روزگار ماند چشم جاده ها هنوز، محو در غبار ماند این همه شب است و باز، این همه حضور تلخ فصل‌های محکم خالی از بهار ماند

گمنامی تنها برای شهرت پرستان دردآور است و گرنه همه اجرها در گمنامیست.

شهادت را نه در جنگ، در مبارزه می دهند! ما هنوز شهادتی بی درد می طلبیم، غافل که شهادت را جز به اهل درد نمی دهند!

ساقی جبهه، سبو بر لب هر مست نداد نوبت ما که رسید میکده را بست، نداد حال خوش بود کنار شهدا، آه دریغ بعد یاران شهید حال خوشی دست نداد شادی روح شهدا و ام...

شهادت لاله ها را چیدنی کرد به چشم دل خدا را دیدنی کرد ببوس ای خواهرم قبر برادر شهادت سنگ را بوسیدنی کرد

کجایید ای شهیدان خدایی؟ بلاجویان دشت کربلایی

انتظار را باید از مادر شهید گمنام پرسید ما چه می دانیم دلتنگی غروب جمعه را؟

زیبایی رمز ماندگاریست و سادگی رمز زیبایی شهدا چه ساده و زیبا بودند!

کوچه هایمان را به نامشان کردیم که هرگاه آدرس منزلمان را می دهیم بدانیم از گذرگاه خون کدام شهید است که با آرامش به خانه می رسیم!

در مسلخ عشق جز نکو را نکشند روبه صفتان زشت خو را نکشند گر عاشق صادقی ز مردن نهراس مردار بود هر آنکه او را نکشند

از آسمان عرفان، تابنده اختری رفت وز کنج علم و ایمان، ارزنده گوهری رفت سرباز پیشتازی از خیل عشقبازان از صفحه شجاعت یکتا دلاوری رفت

مادر! تو بر مزار شهید عزیز خویش یک کاسه آب یخ یک دسته گل بیار زیرا که من هنوز در این خوابگاه خویش لب تشنه حیاتم دل تشنه وطن

آیا می دانید دلیل اینکه شما الان با آرامش و امنیت کامل این متن رو می خونی از جان گذشتگی هزاران شهید است؟ این ابرمردان تکرارنشدنی را فراموش نکنیم.

روییده ز تربت شهیدان گل سرخ پیغام شهیداست به دوران گل سرخ تا جان دگر فدا کند رهبر را روییده هزار باغ و بستان گل سرخ