مولاجان، یا اباعبدالله‏، یا جعفر بن محمد علیهماالسلام! ای «ضمیر پاک صداقت» از وجود تو گشسته پیدا! ای نهایت ایمان و عشق و علم و عالم تقوا! ای افتخار کو...

پیر بزرگ طایفه بود و کریم بود در اعتلای نهضت جدش سهیم بود مسندنشین کرسی تدریس علم ها شایسته صفات حکیم و علیم بود

دل او را دل شب آزردند از در و بام هجومش بردند ریسمان چونکه به دستش بستند غنچه هایش به حرم پژمردند

شب شهادت تو اومده ام بدونی که دل از این مصیبت حکایتش جنونه به پای روضه های غمین و جانگذازت بقیعِ خلوتت رو دل می کنه بهونه

پرپر شده شقایق مولا امام صادق مسموم زهرِ کین شد از غصه دل غمین شد بنگر که آل زهرا از داغ او حزین شد

جان می‌دهد بنیانگذارِ مکتب عشق شد شیعه گریان چنین تاب و تب عشق

تو مکتب تشیعت، شیعه شدم رهام نکن نذار که دشمنات کنند دلم رو غارت آقاجون

خدا ببین که چون حسین به سینه بر زمین شدم ولی خوشم در این جهان که شیعه سازِ دین شدم

دل شیعه ز من آرام گیرد تشیع از تلاشم نام گیرد به راه دین شدم راضی به این امر که سَمّ دشمن از من کام گیرد

این آتشی که شعله زده بینِ خانه ام ارثی بُوَد که ز مادر به من رسید کفن ها بر بدن پیچید و فرمود: خدایا بی کفن جدم حسین است

چگونه مویه نکنم؟! در سوگ مولایی که عظمت نامش، آسمان را به تواضع وا می دارد! چگونه به این اشک های ناقابل بسنده کنم، که وسعت مصیبتت، فراتر از ادراک خاکی...

مولا جان! قسم به بقیع! قسم به فجر! قسم به اولین سپیده عدالت، که معجزه مهدوی (ع) به وقوع خواهد پیوست و آستان کبریایی تو برای همیشه در آغوش آرزومندان خو...

امروز اشک های تمام عاشقان خاندان علی از ابرهای غمگین آسمان بقیع می بارد و هر بار به یاد آن لحظه که زهر خصم را نوشیدی، جگرهامان به خون می نشیند.

اندیشه تشیع در پله ششم، تاریخ را به ماتم می خواند، ماتم چشمه جوشان کلام شیعه، ماتم خزانه دار علم علی، فاتح قله های بلند دانش خداوندی، وارث بزرگ پدر.

صدای گریه می‌آید! ... صدای ضجه فرشتگان! بقیع، امشب دوباره، در خاک تو خورشیدی خواهد دمید و ستاره ای به آسمان خواهد شتافت!