کوفه رفتن به خدا، حال دگر می خواهد زینبت، کسب اجازه به سفر می خواهد چاره ای نیست و باید بروم ای گل من خواهرت می رود و سایه سر می خواهد

خورشید،گرم ِ دلبری از روی نیزه ها لبخند می زند سری از روی نیزه ها دل برده است از تن بی جان خواهری صوت خوش برادری از روی نیزه ها

تازه رسیده از سفر کربلا سرت بین تن تو فاصله افتاده تا سرت پیشانی ات شکسته و موهات کم شده خاکستر تنور چه کرده است با سرت؟

زینب کجا و خنده اشرار یاحسین زینب کجا و کوچه و بازار یاحسین زینب کجا و مجلس اغیار یاحسین زینب کجا و این همه آزار یاحسین زینب کجا و طشت و سر یار یاحسین...

امشب ای مردم غفلت زده مهلت بدهید تا که حر سوی ره راست ز بیراهه شود اصغرم را بگذارید که تا فردا صبح سن قربان شدنش کامل و ششماهه شود

یک روز دگر مانده کمر خم بشود هفتاد و دو عاشق از زمین کم بشود هفتاد و دو عاشق خدا در راهند یک روز دگر مانده محرم بشود

ضریح تو داره عطر گل یاس نوازش های دستت می شه احساس کی می دونه آقا پر می شه شاید شبا سقا خونه ات با مشک عباس

آن روز که آهنگ سفر داشت حسین (ع) از راز شهادتش خبر داشت حسین (ع) از بهر سرودن یکی قطعه سرخ هفتاد و دو واژه در نظر داشت حسین (ع)

بر گوش جانم می رسد آوای زنگ قافله این قافله تا کربلا دیگر ندارد فاصله منم نواده هاجر که پیش چشم ترم به مذبح آمده این بار هر دو تا پسرم

عاشورا، صحن مطهری بود که اذن دخول آن، خون عباس (علیه السلام) است و توسل به باب الحوائج، کلید ارتباط با فلسفه عاشورا.

عاشورا، تولد دوباره حیات آدمیت و حماسه جاودان عشق و تجلی زیبای توحید است.

عاشورا، نقطه اوج ادای امانت انسان است. عاشورا، نمایش قدرت روح در کوران حوادث و نشانه آرامش در توفان بلاهاست.

عاشورا، تجلیگاه آرامش و اطمینان نفوس مطمئنه است، مشعل فروزان معرفت، فراروی انسان ها است.

عاشورا، آینه ای است که تمامی مفاهیم انسانی را با ابعاد حقیقی اش در خود متجلی ساخته است.