همه برای خوابیدن قصه و داستان می گویند! جانم به فدای حسین که برای بیداری نسل انسان، حماسه و روایتی ماندگار آفرید ...

گفت: اول آدم شو بعد برو مجلس امام حسین. خندیدم گفتم: مثل اینه که به مریض بگی اول خوب شو بعد برو دکتر. قربون امام حسین برم که واسه همه تو مجلسش جا هست....

هر کجا ذکر حسین بود ... تو را یادم هست ... هر کجا اشک حسین هست ... مرا یادی کن ...

امروز کمی هوایی اربابم از صبح دلم گرفته و بی تابم تقویم بیاورید ای وای حسین شب اول است و من در خوابم صلی الله علیک یا ابا عبدالله

کاش وقتی خدا در حشر بگوید چه داشتی؟ سر برکند حسین و بگوید: حساب شد ...

آن قدر نرفتیم که مرداب شدیم همرنگ سکوت محوِ مهتاب شدیم هربار نشستیم و مرورت کردیم از شرم لبان تشنه ات آب شدیم

کو آن محرمی که بپیچد صدای آن خیمه گرفت شعله ز سوز نوای آن این پرچم حسین درختی است پر ثمر باید که خون شیعه بریزد به پای آن

نام زینب در شئون زندگی گل می کند در دل عشاق ایجاد تحول می کند مهدی زهرا که خود رمز توسل با خداست در مقام ذکر با زینب توسل می کند

حسین یعنی زیبایی، مگر می شود با زیبایی همراه و همسایه بود و زیبا نشد.

فریاد بزن که کربلا ماتم نیست میراث حسین، درد و داغ و غم نیست جان مایه نهضت حسینی این است: هرکس که به ظلم تن دهد، آدم نیست

کربلا نشان داد که با شکیب در عطشی کوتاه، می توان همیشه تاریخ را سیراب کرد.

خود را چو ز نسل نور می نامیدند رفتند و به کوی دوست آرامیدند سیراب شدند زآن که در اوج عطش آن حادثه را به شوق آشامیدند

حسین یعنی زیبایی، مگر می شود با زیبایی همراه و همسایه بود و زیبا نشد.

هر که غمت را خرید، عشرت عالم فروخت با خبران غمت بی خبر از عالمند گشت چو در کربلا، رایت عشقت بلند خیل ملک در رکوع پیش لوایت خمند

باز از ره می رسد، ماه غم، ماه عزا بر مشامم می رسد، بوی خاک کربلا؛ آید از هر جان آوای یا حسین (ع)