در خیمه صدای آب آب افتاد در سینه زینب اضطراب افتاد یک دست میان راه آب افتاد یک دست به عشق آفتاب افتاد

چه کسی دیده که لب تشنه ای از سوز عطش آب در دست و ننوشد به هوای دگری یاابوالفضل

نه تنها آّب، که زمین شرمنده دنیا شد وقتی قامت بلند عباس را به جای حسین (ع) در آغوش کشید. فرارسیدن تاسوعای حسینی تسلیت باد

سقا شدن و به تشنگان جان دادن بی دست شدن مشک به دندان دادن ساقی شدن و دست به مستان دادن هیهات که شرح عشق نتوان دادن السلام علیک یا عبدالصالح یا اباالفض...

جنگاورِ حق پرست، بر خاک افتاد سرمستِ مِیِ «الست»، بر خاک افتاد بر تشنه لبانِ خیمه ها ناله برید عباس، بدون دست، بر خاک افتاد

کربلا لبریز عطر یاس شد نوبت جانبازی عباس شد

افراشت به کوی عشق، پرچم، عباس در عشق، فشرده پایِ محکم، عباس بی آب، از او گلشنِ دین شد سیراب بی دست، گرفت دستِ عالَم، عباس

سقایی ملک عشق را خاتم اوست جانبازترین شهید در عالم اوست عباس فقط ماه بنی هاشم نیست سوگند به حق ماه بنی آدم اوست

باید حسین دم بزند از فضائلت وقتی حسینی است تمام خصائلت تعبیرهای ما همه محدود و نارساست در شرح بیکرانی اوصاف کاملت یا ابوالفضل العباس

رها مانده است بر شن ها چه دستی! جدا از پیکر سقا، چه دستی! عموی ماه! بعد از دست هایت بگیرد دست بابا را چه دستی؟

تاسوعا، مقدمه جانفشانی و عاشورا، سرفصل دلباختگی در محضر حسین (علیه السلام) است.

این داغ بر پیشانی آب ماند، که یاری نکرد عباس را در آن ظهر تبدار. این داغ تا ابد به پیشانی آب خواهد ماند.

در خود شکست آن شب، از خود برید عباس اوج ولایت است این، خود را ندید عباس آن عاشقان یکدست، هفتاد تن نبودند یک تن شدند، یک تن، اول مرید عباس

به چشمش تیر بود اما نگاهش چه رازی داشت با مولا نگاهش؟ بدون دست می گیرد در آغوش تمام خیمه ها را با نگاهش

این کیست کربلا را، چون کوه طور کرده زهرا مگر از این دشت، یارب! عبور کرده بر روی ماه عباس، این جلوه حسین است آری قمر ز خورشید، خود کسب نور کرده